Studeren met beide voeten op de grond.
Op 1 januari deelde ik met jullie mijn droom om weer te gaan studeren. Ik wilde de opleiding tot ervaringsdeskundige volgen. Niet als bevlieging, maar als iets waar ik toen al serieus mee bezig was.
Ik onderzocht wat er mogelijk was en vooral of het financieel haalbaar zou zijn . Inmiddels kan ik dat antwoord geven. Alle lichten staan op groen. Ik ga weer studeren!
In september/ oktober 2026 begin ik aan de opleiding Ervaringsdeskundigheid bij professionele zorg en dienstverlening aan Windesheim in Zwolle. En ja, dat voelt nog steeds een beetje onwerkelijk.
Geen rechte lijn
De keuze om weer te gaan studeren kwam niet vanzelf. Waar ik dat zou doen, hoe ik het zou betalen en of mijn lijf en hoofd dit aankonden? Het waren grote vragen. Eerlijk is eerlijk. Aan het begin van dit proces had ik dit niet meer verwacht.
“Had ik dit echt nog in me, of was dit vooral een idee uit een ander leven?”
Toch bleek een opleiding noodzakelijk als ik ooit een betaalde baan wilde vinden in dit vakgebied. In mijn werkomgeving is registratie bij Registerplein namelijk vereist. Dat is een officieel kwaliteitsregister voor ervaringsdeskundigen in zorg en welzijn. Zonder die registratie kom je simpelweg niet door sollicitatieprocedures heen.
Hoe het zaadje werd geplant?
Tijdens mijn herstel kwam ervaringsdeskundigheid langzaam op mijn pad. Bij herstelcentrum De Stijl sprak ik veel met ervaringsdeskundigen. Ik zag hen werken, zag hoe ze luisterden en voelde wat dat met mij deed. In kleine stappen herstelde ik verder.
“Zou ervaringsdeskundige worden niet iets voor jou zijn?” “Absoluut niet!”
Niet doordat zij oplossingen aandroegen, maar doordat ze naast me bleven staan. Toen ik vrijwilliger werd bij De Stijl, kwam ik nog intensiever met hen in contact. Tijdens een van die gesprekken stelde iemand een simpele vraag. Of ervaringsdeskundige worden niet iets voor mij was?
Mijn eerste reactie was duidelijk. Absoluut niet!!!
Ik wilde niet wéér zorgen, niet wéér bezig zijn met de problemen van anderen. Mijn hoofd schoot direct in de weerstand. Toch merkte ik al snel dat het vooral angst was die sprak. De welbekende angst die zo passend is bij de angst en paniekaanvallen waarmee ik bekend ben. Ik leerde dat ervaringsdeskundigen juist niet de verantwoordelijkheid overnemen. Ze luisteren, spiegelen en helpen de ander om de regie weer zelf te pakken. Dat voelde ineens heel anders dan het zorgen voor anderen wat ik vroeger zoveel deed en wat ik nu niet meer wilde.
Twijfel, leren en langzaam ruimte voelen
Het zaadje was geplant. Ik begon er steeds vaker over na te denken. Ik volgde de cursus ‘Werken met eigen ervaringen’. Dat is een voorbereidende cursus waarin je leert hoe je je eigen verhaal professioneel inzet. Ik las me in en sprak met anderen.
“Deze weerstand is geen onwil, dit is informatie.”
Langzaam veranderde er iets in mijn gedachten. De weerstand maakte ruimte voor enthousiasme. Ik had inmiddels geleerd dat weerstand bij mij vaak een signaal is. Een teken dat mijn lichaam aangeeft dat het te veel wordt. En dat signaal neem ik nu serieus. Zeker door het Chronisch Pijn Syndroom en de mentale klachten in mijn rugzak.
Binnen de zoektocht bleef mijn gezondheid leidend. Door mijn vrijwilligerswerk wist ik inmiddels vrij goed wat haalbaar was. Tien tot twaalf uur per week werken lukte. Een dag studeren ging ook. Maar alleen als ik voldoende rust kon nemen tussen de momenten door. En dáár begon het te wringen, helaas.
Toen regels ineens zwaar gingen wegen
Op papier leek het allemaal overzichtelijk. Opleidingen, routes en registraties. In mijn hoofd voelde het allesbehalve overzichtelijk. Want als ik eerlijk keek naar wat ik per dag aankon, voelde studeren ineens niet meer zo logisch meer.
“Hoe ziet dit eruit in een slechte week?” “En wat als mijn lijf vandaag gewoon nee zegt?”
De meest voor de hand liggende route was de opleiding ervaringsdeskundigheid bij Fontys. Twee jaar, elke week een lange collegedag, zestien uur stage en grote opdrachten die inhoudelijk interessant zijn, maar ook veel tijd en energie vragen. Ik weet nog dat ik daarover las en dacht hoe zou dit eruitzien tijdens een slechte week? Of op een dag waarop mijn lijf simpelweg nee zegt?
Bij stagiaires van De Stijl zag ik hoe intensief het was. Dertig uur of meer per week was geen uitzondering. Terwijl ik dat zag, voelde ik de spanning in mijn lijf oplopen en mijn motivatie wegzakken. Dit was geen twijfel uit onwil, dit was mijn lichaam dat al vooruit dacht.
In gesprekken met de opleiding voelde ik weinig ruimte om het anders te doen. Minder uren, meer rust, een flexibeler tempo. De antwoorden waren netjes en correct, maar ook strak. Er werd iets ouds geraakt. Dat gevoel van doorzetten omdat het zo hoort. Omdat de maatschappij dat verwacht. Niet omdat het goed voor me is. En daar ging bij mij een alarm af.
Kijken met hulp en toch vastlopen
In deze fase startte ik met het IPS traject. Dat staat voor Individuele Plaatsing en Steun. In dit traject kijk je samen met een deskundige wat er psychisch en fysiek mogelijk is op werkgebied. Ik voelde me door haar gehoord. Mijn wens om ervaringsdeskundige te worden werd serieus genomen. Maar één ding stond voor ons beiden voorop: mijn gezondheid!
“Ik kan het werk doen, maar ik mag het officieel niet zijn.”
Samen brachten we de obstakels in kaart. Niet om ze weg te duwen, maar om te kijken of ze te omzeilen waren. En steeds kwamen we op hetzelfde punt uit: de registratie bij Registerplein. In het zuiden van Nederland is die vrijwel onmisbaar. Andere routes bekeken we ook, maar door veranderende regels vielen die één voor één af. Ik herinner me momenten waarop ik dacht dat ik het werk wel kon doen, maar het officieel niet mocht zijn. Alsof ik alles in huis had, behalve het juiste papiertje. Dat voelde wrang.
Bijna opgeven en toch verder zoeken
Er kwam een punt waarop ik me afvroeg wat de meerwaarde nog was. Nog een opleiding volgen zonder uitzicht op betaald werk, terwijl ik als vrijwilliger al zoveel deed en leerde? Misschien was dit het maximum, misschien moest ik accepteren dat dit het was? Vrijwilligerswerk is ook waardevol. Dat vond ik en dat vind ik nog steeds.
“Belangrijker dan winnen is je nooit laten verslaan.”
Maar diep vanbinnen voelde ik ook dat ik nog niet klaar was. Dus bleef ik zoeken. Niet fanatiek of krampachtig. Maar wel met dat ene zinnetje in mijn achterhoofd: ‘Belangrijker dan winnen is je nooit laten verslaan’!
En precies daar ontstond ruimte voor iets nieuws. Ik stuitte op de opleiding Ervaringsdeskundigheid bij professionele zorg en dienstverlening. Negen maanden, één lesdag per maand, wekelijkse online bijeenkomsten, één studiedag per week en twaalf stage-uren die ik zelf kon plannen. Dat voelde ineens wél haalbaar!
Een gesprek dat alles veranderde
Ik meldde me aan voor een kennismakingsgesprek en stelde mijn cv opnieuw op. Ik benoemde mijn werk bij De Stijl, de gevolgde cursussen, mijn ervaring als leerkracht en hoe ik bij de immigratiedienst gesprekstechnieken gebruikte.
Het gesprek voelde als een warm bad. Zelfs het feit dat online gesprekken vanzelfsprekend waren, gaf al rust. Ik sprak open over mijn wensen en mijn beperkingen.
De coach luisterde echt. Ze vertelde uit zichzelf over rustige ruimtes waar studenten zich kunnen terugtrekken. Over hoe overbelasting hier niet werd gezien als iets dat erbij hoort. Dat raakte me. Zonder dat ik er expliciet om hoefde te vragen, werd er al rekening gehouden met wat ik nodig heb.
Dit is precies hoe ik zelf wil werken als ervaringsdeskundige.
Zwolle, maar toch haalbaar
Was er nog een obstakel? Ja! De opleiding zit in Zwolle. Anderhalf tot twee uur rijden. Dat is pittig en voelde even onmogelijk. Maar door er met anderen over te spreken voelde ik de angst hiervoor wegebben. Ik kan af en toe blijven slapen, mijn week zo plannen dat ik ervoor en erna rust houd. Ook kan ik mijn stage lopen bij de herstelacademie en mijn uren verdelen in blokken van vier uur.
Ook dit bleek oplosbaar.
De laatste puzzel
De financiële kant was de laatste stap. Na wat omwegen vond ik een subsidie. Met wat spaargeld erbij kan ik alle kosten betalen. Ook de reiskosten. Tot mijn eigen verbazing was dit sneller rond dan gedacht. Ik ben zo trots en zo dankbaar dat dit op het juiste moment op mijn pad is gekomen. Dit voelt als een stap in de juiste richting.
“Dit is geen sprong vooruit. Dit is een stap die past.”
Vooruit kijken
Ik weet ook dat het veel gaat veranderen. De komende tijd werk ik verder aan mijn dagindeling. Meer rust, meer regelmaat. Ik lees alvast studieboeken en kijk wat ik op mijn vrijwilligerswerk al kan oefenen. En ik geniet van de zomer. Om energie op te doen voor deze nieuwe stap!
-XOXO-
World @round Tess 