Een persoonlijk verhaal over vieren met chronische pijn, herstel na burn-out en kiezen voor nabijheid in plaats van grootsheid.
Gisteren was het 10 februari. Mijn geboortedag. Voor veel mensen gewoon een feestdag met taart en slingers. Voor mij heeft die datum al jaren een gevoelige rand. Toch maak ik er de laatste tijd bewust iets moois van. Niet groots en uitbundig. Wel warm, echt en veilig. Met de mensen die dicht bij mij staan en weten hoe mijn handleiding werkt.
Er waren jaren waarin ik mijn verjaardag niet vierde. De dag riep te veel herinneringen op aan wat er vlak voor mijn zestiende gebeurde. Toen verbrak ik het contact met mijn vader. Alleen dat woord opschrijven voelt nog steeds ongemakkelijk. Zo ervaar ik hem al lang niet meer. Toch gebruik ik het hier voor de duidelijkheid. Ik denk nu dat hij mij niet bewust pijn wilde doen, maar vooral zijn eigen angsten en problemen niet aankon. Dat maakt het niet minder pijnlijk, wel iets begrijpelijker. In de jaren daarna vierde ik mijn verjaardag eigenlijk alleen met mijn moeder. Klein en rustig.
Toen mijn moeder overleed, viel die veilige vorm ook weg. Mijn verjaardag werd ineens iets dat helemaal bij mij lag. Dat vond ik moeilijk. Tegelijk ontdekte ik langzaam dat wel vieren beter voelt dan vermijden. Samen zijn helpt. Lachen helpt. Even niet in het zware stuk van herstel, burn out en Chronisch Pijn Syndroom zitten helpt misschien nog wel het meest.
Voorbereiding zonder overbelasting
Dit jaar voelde het organiseren al in januari spannend. Mijn stresssysteem sprong aan nog voordat de eerste uitnodiging was verstuurd. Ik stelde het steeds uit. Want mijn hoofd doet bij verjaardagen graag aan rampdenken. Wat als ik te weinig heb? Wat als het te druk wordt? Wat als ik omval tussen de toastjes?
Leven met chronische pijn en overprikkeling betekent dat gezelligheid ook energie kost. Daarom koos ik bewust voor klein. Twee korte momenten in plaats van één lange drukke dag. Dat past beter bij mijn belastbaarheid en bij mijn herstel na burn out.
In de middag nodigde ik een paar vriendinnen uit voor een mini ‘high tea’. Gewoon zitten, praten en samen zijn. Ik haalde bij de Hema en Aldi kleine zoete hapjes. Op de foto zie je het resultaat. Ik was best trots op mijzelf. Ook goedgekeurd door het testpanel dat ook wel vriendinnen heet. Teveel natuurlijk. Het theeleuten zorgde voor een ontspannen sfeer. Geen gedoe, geen culinaire hoogstandjes, niemand die iets moest. Gesprekken ontstonden en er was ruimte om echt naar elkaar te luisteren. Na afloop ging ik bewust rusten. Vroeger zou ik zijn door geraasd. Nu plan ik pauze net zo serieus als gezelligheid. Even ontprikkelen op de bank met de kittens dicht naast me.
In de avond ging ik met drie andere vriendinnen uit eten bij Montimar. Dat is een restaurant met een leuke en niet al te dure kaart. Een kaart die elk seizoen veranderd van samenstelling. Het is Bourgondisch met een Aziatische twist. En zit in een oude boerderij wat een leuke Franse sfeer geeft. Vooral bij de voorgerechten kon ik moeilijk kiezen. Ging ik voor de tonijn met wasabi of het trio met uiensoepje, paddenstoelenkroketje en steak tartaar? Ik koos voor het laatste. Want ben dol op kleine hapjes! Daarna mezelf verwend met een Tournedos met pepersaus. Daar kan je me echt voor wakker maken! En ook hier weer heerlijke gesprekken. Zo versprak ik me bij een spreekwoord, waardoor piepende wagens rijden het langst verhaspeld werd naar piepende wagens vergaan niet. Na wat gelach ging het gesprek verder over hoe mooi onkruid kan zijn. En werden er foto’s aan elkaar getoond. Dat vind ik van die leuke spontane dingen die ineens kunnen ontstaan.
Ik had vooraf gezegd dat cadeaus niet nodig waren. Aanwezig zijn is genoeg. Echt. Mijn huis wordt al vol genoeg en mijn hart ook. Niet dat de meiden daarnaar hebben geluisterd. Ik ben in de watten gelegd met kook/ leesboeken, wat lekkere drankjes, kaarsen, een mooie steen en super leuke kopjes en schaaltjes met katten. Ze weten waar ik van hou, dat werd weer duidelijk.
Energie, herstel en de goede keuze
De avond was warm en gezellig. Toch voelde ik ook dat uit eten meer energie vraagt dan thuis zitten. Meer geluid, meer prikkels, meer indrukken. Hoe leuk ik Montimar ook vind, de grote open ruimte zorgt voor veel geluid. Dat is de realiteit van leven met Chronisch Pijn Syndroom en een gevoelig zenuwstelsel. Vroeger negeerde ik dat soort signalen. Nu luister ik beter. En was er zelfs energie over om de was op te hangen/
Vannacht sliep ik verrassend goed. Geen grote pijnopvlamming, geen zware terugslag. Alleen fijne herinneringen aan gesprekken, lachen en goede smaken. Dat bevestigde voor mij dat de keuze voor kleinschalig juist was. Twee kleine viermomenten werken beter dan één groot feest.
Vanmorgen ging ik naar Yin Yoga. Dat is een rustige yogavorm met lang aangehouden houdingen en veel aandacht voor ademhaling en ontspanning. Geen acrobatiek, wel zakken in je lijf. Daarna hield ik mijn agenda leeg. Rust is geen zwakte meer in mijn planning. Rust is onderhoud.
Wat mij het meest raakt, is dat ik echt aanwezig kon zijn bij beide groepjes. Luisteren, kijken, meeleven. Niet half bezig met hapjes, glazen en logistiek. Gewoon mens zijn tussen de mensen. En dat ik het huis aan kant maakte, en de was nog even ophing, voordat ik ging slapen. Dat geeft verdieping, opluchting en genoegzaamheid. Daar teer ik lang op, ook op heftige momenten.
Mijn leven met chronische klachten blijft een oefening in balans. Grenzen voelen, soms per ongeluk overschrijden, bijsturen en opnieuw proberen. Het verschil met vroeger is mijn houding. Ik hoef mezelf niet meer af te branden als iets te veel blijkt. Ik mag leren. Ik mag aanpassen. Ik mag kiezen.
Ik vier mijn verjaardag nu op mijn manier. In mijn tempo. Met mijn mensen. Dat is geen concessie. Dat is groei.
En eerlijk gezegd vind ik dat een beter cadeau dan wat er ooit in cadeaupapier heeft gezeten.
XOXO
World @round Tess 