Een bank, een aanhanger en een reality check

Twee spiralen waren gebroken. Eén kant hing scheef als een slecht humeur. Ik had hem maandenlang gestut met kussens en touw, wat volgens mij onder creatief wonen valt en niet onder veilig wonen. Het leer bladderde overal af en een naad was doorgescheurd. Vooral mijn vaste zitplek was compleet ingezakt. Ik werkte het weg met doeken en kleden, maar elke keer als ik ging zitten voelde ik lichte ergernis. De conclusie was helder.

De aankoop voor 2026 stond dus vast. Het werd een bank.

“Alsof meubels wachten tot de garantie verloopt en dan samen besluiten te stoppen.”

Dat maakte het wel een beetje zuur, want deze bank was pas vier jaar oud. De eerste twee jaar ging alles prima. Daarna leek hij in een soort versnelde aftakeling te belanden, precies nadat de garantie was verlopen. Alsof meubels daar een interne kalender voor hebben. Ik voerde noodreparaties uit alsof ik bij een veldhospitaal werkte. Schroeven, steunlatten, creatieve oplossingen waar geen handleiding voor bestaat. Vooral het afbladderende leer stoorde me. Niet eens door de katten. Die waren dit keer verrassend onschuldig. Het was gewoon slijtage. Ik legde er gele doeken overheen. Dat stond nog gezellig ook. Tot je zo’n doek weghaalde en het leek alsof de bank was verveld en door het huis was gewandeld. Toen ook de tweede spiraal brak, precies naast de plek waar er al één miste, wist ik dat dit zelfs met optimisme niet meer te redden was

Een nieuwe bank kopen is leuk. Mijn bankrekening vond dat idee minder sprankelend. Dus besloot ik het verstandig aan te pakken. Tweedehands, via Marktplaats of kringloop, maximaal 150 euro. Liefst een hoekbank, zwart of grijs, want veilig en matcht altijd. Okergeel of cognac vind ik geweldig, maar dat valt meestal in de categorie mooi voor anderen met een groter budget. Ik had geen haast, dus ik zocht rustig. Tot ik ineens die ene foto zag. Okergele hoekbank, brede leuning, zwarte pootjes, nog geen tien minuten bij mij vandaan en net online gezet. Ik dacht oprecht dat ik iets verkeerd zag of dat mijn thee overdreven sterk was. Ik bood, ik wachtte, ik won. Voor 125 euro. Mijn dag kon officieel niet meer stuk.

Nog steeds leuk, maar ook een tikkeltje jeugdig. Al jaren wilde ik die muur groen maken, die diepe groentint die je overal ziet. In combinatie met de gele bank leek het me perfect. Schilderen bleek topsport voor armen, polsen en schouders. Halverwege wist ik weer precies waarom ik geen schilder was geworden. Aan het eind was ik trots en flink gebroken, want de Chronische Pijn vierde hoogtij.

“Ik had de ophaaltijd in mijn hoofd, maar nooit bevestigd.”

Vol goede moed huurde ik een aanhanger. Ik had tenslotte een trekhaak. Dacht ik. … Niet dus!!

De buurman die meehielp merkte het op nog vóór we waren weggereden. Dat moment waarop je hersenen even opnieuw moeten opstarten. We regelden snel een andere auto en reden alsnog. Daar ontdekte ik fout nummer twee. Ik had de ophaaltijd in mijn hoofd, maar nooit bevestigd. Niet opgeschreven, niet dubbel gecheckt, verkoopster niet thuis. Vroeger had ik mezelf hier mentaal drie dagen voor veroordeeld. Nu voelde ik me vooral leeg. Mijn helpers vonden het vooral een gezellig uitje met omweg. We reden terug en maakten een nieuwe afspraak. Dit keer schreef ik alles op. Meerdere keren. Op papier, in mijn telefoon en appte ik het naar de helpers en verkoopster.

De tweede poging verliep verrassend soepel. De aanhanger ophalen ging snel, de verkoopster was thuis en de bank was nog mooier dan op de foto. Groot, netjes en uit een rookvrij huis. Een kleine vlek verstopt achter een kussen noem ik karakter. We laadden alles in, reden naar mijn huis, dumpten de oude bank en een stoel bij de stort en waren binnen twee uur weer terug. Dat voelde als een, vroeger hele normale, logistieke topprestatie.

Vriendinnen die langskwamen geloofden nauwelijks dat dit een tweedehands koop was. De velours stof blijkt ideaal, kattenharen veeg ik er zo af. De hoek is breder dan gedacht, waardoor ik luxer lig dan gepland. De kittens keurden hem binnen vijf minuten goed. Dat is in mijn huis eigenlijk de enige test die echt telt.

“Gelukkig groeit mijn mildheid sneller dan mijn frustratie.”

Toch was dit hele traject meer dan een meubel-verhaal. Mijn stress liep sneller op dan ik prettig vind. Dingen vergeten zoals afspraken en die denkbeeldige trekhaak horen bij mijn huidige belastbaarheid. Niet bij wie ik vroeger was. Met burn-out, herstel en Chronisch Pijn Syndroom werkt mijn hoofd werkt soms als een vergiet. Woorden verdwijnen, planning verdampt en prikkels komen harder binnen. Dan helpen meditatie, vertragen en accepteren. Gelukkig groeit mijn mildheid daarover sneller dan mijn frustraties.

Wat ik wel een positieve ervaring vond, is mijn reactie erop. Ik blijf rustiger, fouten mogen bestaan, ik straf mezelf niet af. Dat voelt nog steeds surrealistisch, maar vooral gezond. Ik zie groei. En ik zit er comfortabel bij terwijl ik dat denk. En nu ga ik vooral genieten van de vernieuwde woonkamer. Op naar een volgend project. 

-XOXO-