Het was je misschien al opgevallen? Veel artikelen stonden ineens offline. Dat deed ik niet zomaar. Want 2026 voelt voor mij als een omslagjaar. Een jaar waarin ik ruimte maak voor nieuwe uitdagingen en oude langzaam los ga laten. Want het heeft zijn werk gedaan!
Wat dat precies betekent? Vertel ik je vandaag.
Koolhydraat arm eten
Vier jaar lang lette ik streng op mijn voeding. Ik at koolhydraatarm en schreef daar veel over.
Ik deelde recepten, vertelde hoeveel ik afviel en liet zien hoe gedisciplineerd ik bezig was.
En ja, ik viel af. In het begin voelde dat als een overwinning. De weegschaal ging omlaag en dat gaf motivatie. Uiteindelijk raakte ik vijfentwintig kilo kwijt. Maar eerlijk is eerlijk, het was geen makkelijke weg. Zelfs na zes maanden met dertig tot vijftig koolhydraten per dag bleef ik duizelig. Niet af en toe, maar structureel. Mijn lichaam leek maar niet te wennen. Daar kwam nog iets bij, want ik bleef verlangen naar zoet. Niet een beetje trek, maar echt dat hardnekkige stemmetje dat bleef zeuren. Zoals dat vaak gaat, ging het daar mis. Ik gleed langzaam terug naar slechter eten. Geen grote klap, maar stapje voor stapje.
Het resultaat liet zich raden. Tien kilo kwam er weer bij. Dat aankomen hing ook samen met de diagnose diabetes. Die kwam binnen. Harder dan ik had verwacht. Ik voelde me oprecht verslagen. Had ik dan twee jaar lang keihard gewerkt, was ik vijfentwintig kilo lichter, at ik gezonder dan ooit, en was ik alsnog ziek geworden. Dat wrikte. Zeker omdat koolhydraatarm eten juist vaak wordt aangeraden bij diabetes. Het verbaasde zelfs de internist. Vooral omdat er vóór die periode geen enkel signaal van prediabetes was geweest. Het voelde oneerlijk. En eerlijk gezegd ook verwarrend.
“Niet te laag, niet te hoog. Rust in je lijf”
De verklaring lag waarschijnlijk in mijn overspannen lichaam. Dat regelde simpelweg veel dingen niet meer goed. Ik kreeg tijdelijk een Freestyle Libre 2 sensor. Eerst at ik twee weken koolhydraatarm. Daarna twee weken met ongeveer 150 gram koolhydraten per dag. De verschillen waren groot. En eerlijk gezegd ook confronterend.
In de eerste weken zakte mijn bloedsuiker regelmatig onder de 4 mmol per liter. Dat heet een hypo. Bij zo’n lage waarde krijgen je hersenen te weinig brandstof. Dat kan zorgen voor trillen, zweten, duizeligheid en in het ergste geval flauwvallen. Het was dus niet alleen vervelend, maar ook ronduit gevaarlijk. Op andere momenten schoot mijn bloedsuiker juist boven de 10 mmol per liter. Dat is weer de andere kant van het spectrum.
Bij zulke hoge waardes moet je lichaam keihard werken om de suiker weg te krijgen. Dat is belastend voor je bloedvaten en organen en op de lange termijn simpelweg niet gezond. Idealiter blijf je ergens daartussen. Voor de meeste mensen ligt een fijne, veilige zone grofweg tussen de 4 en 8 mmol per liter. Niet te laag, niet te hoog. Rust in je lijf.
“Ik let nog steeds op koolhydraten, maar het beheerst mijn leven niet meer”
Na overleg besloten we het anders aan te pakken. Ik ging vijf keer per dag kleine porties eten met maximaal drie uur ertussen. De rest van de tijd vastte ik. Dat bleek voor mij de beste keuze. Ik viel weer af. De duizeligheid nam grotendeels af. En ik had minder diabetes medicatie nodig. Insuline spuiten verdween zelfs uit beeld. Daar was ik oprecht blij mee!
Ik let nog steeds op koolhydraten, maar het beheerst mijn leven niet meer. Ik ga er ook niet meer over bloggen. Misschien nog wel over gezond eten en het maken van soepen. Want dat staat nog steeds centraal in mijn leven en zorgt ook voor psychische en fysieke stabiliteit.
Burn-out en verder kijken
In eerdere jaren schreef ik veel over mijn burn-out. Officieel heb ik die nog steeds, maar mijn focus ligt inmiddels ergens anders.
De eerste jaren stonden vooral in het teken van overleven. Van psychische klachten, oude gebeurtenissen en de schade die ik daarvan voelde, van alles wat ik niet meer kon en vroeger wel. Langzaam veranderde dat. Ik merkte dat het psychische en het fysieke steeds meer samenkwamen. Ik bleef minder hangen in wat er was gebeurd.
Ik richtte me meer op het hier en nu.
“Het hier-en-nu staat centraal”
Vandaag kijk ik vooral naar hoe ik leef met angst en paniekaanvallen. Hoe ik omga met OCS, negatieve stemmen en dissociatie. En hoe ik mijn weg vind met 24/7 pijn en andere fysieke tegenslagen, waaronder het Chronisch Pijn Syndroom.
Mijn verleden verdwijnt niet. Maar ik gebruik het nu vaker als context dan als hoofdverhaal.
Voorbij de Burn-0ut
Wat mij nu helpt, is wat ik dagelijks kan doen. Het hier-en-nu staat centraal. Dingen die ik thuis inzet om psychisch en fysiek overeind te blijven. Ik zet verschillende routines in met meditatie, Qigong, mindfulness en met kunst. Geen wondermiddelen, wel ankers.
Zo ziet bijvoorbeeld mijn Qigong-routine eruit: elke ochtend doe ik een les Qigong. Het is een vast moment geworden in mijn dag. Een anker. Ik kwam ermee in aanraking na een revalidatietraject bij Revalis. Daar volgde ik een les en merk meteen wat het met mijn lichaam doet. Mijn lijf ontspande. Niet spectaculair, maar wel duidelijk. In eerste instantie meldde ik me aan bij een groep. Dat leek me een logische stap. Maar al snel voelde ik dat dit niet goed bij mij past. Ik ging online op zoek naar iets dat beter aansloot.
Zo kwam ik Kseny tegen. Zij deelt haar lessen via haar website en via YouTube. Ik zet de filmpjes aan wanneer het mij uitkomt. Daarna voer ik de oefeningen zelfstandig uit. De meeste lessen duren tussen de vijftien en dertig minuten. Elke oefening richt zich op een ander deel van het lichaam. Ook ademhaling speelt daarin een belangrijke rol. Vooral de oefeningen voor mijn nek en schouders gebruik ik vaak. Veel van mijn chronische pijn zit rond mijn hoofd, nek en schouders. En deze oefening geeft me echte verlichting. De Youtube-links heb ik toegevoegd in de tekst. Als je op de roze woorden klikt, kom je direct bij de bijbehorende filmpjes.
Dit is de fase waarin ik nu zit. En dit is waar ik nu over schrijf. Ik hoop dat je ook dit deel van mijn reis met mij wilt blijven volgen?
-XOXO-
Tess
World @round Tess 