Dat is nog eens een uniek begin van 2026. Na een winter die vooral deed alsof hij herfst was, ligt er ineens sneeuw. En niet één dag. Nee hoor, meerdere dagen achter elkaar. Nederland in shock. Wat doet dat met jou? En met de wereld om je heen? Bij mij doet het in ieder geval veel meer dan verwacht.
Poezen, sneeuw en natte pootjes
Molly miauwt me die eerste ochtend genadeloos uit bed. Dat doet ze altijd als er “iets” met het weer is. Vier hoog wonen helpt daarbij: vanuit onze woonkamer zien we alles. Witte daken. Heldere lucht. Een balkon dat eruitziet alsof iemand er een zak bloem over heeft leeggestort. Ik weet meteen: dit is serieus sneeuw.
Kiki loopt nieuwsgierig achter ons aan. Beide poezen staan klaar bij de balkondeur alsof ze op wintersport gaan. Dus vooruit, deur open.
Molly is na één stap klaar. Te koud, te nat. Absoluut onacceptabel.
Kiki daarentegen vindt het razend interessant. Ze loopt voorzichtig door de sneeuw richting de tuinbank. Slim, want daar ligt geen sneeuw. Vanuit die veilige plek inspecteert ze alles: snuffelen, tikken met haar pootje, zelfs even likken. Ik-smelt-weg, so cute!!
Na dit grote avontuur zoekt ook Kiki binnen een plekje bij de kachel. Molly lag er al lang en breed te snoezen. Missie volbracht. Tijd voor een dutje.
Een stilgevallen stad
Ik heb bardienst bij De Stijl, dus ik trek warme kleding aan en ga op pad. Normaal pak ik de fiets, maar nee, vandaag niet. De auto vertrouw ik ook niet.
“Het is maar vijftien minuten lopen,” denk ik nog optimistisch.
Het duurt langer. Mijn wandelstok blijkt geen overbodige luxe. Onderweg vermaak ik me uitstekend. Een volwassen man geniet intens van zijn eigen voetafdrukken in het wit. Een jonge hond probeert al springend sneeuwvlokken te vangen. Een kind mikt een sneeuwbal perfect in papa’s nek. Pure slapstick.
Bij De Stijl is het warm, maar rustig. Mensen bellen af. Ze durven nu niet te fietsen of rijden en lopen is te ver. De mensen die wel aanwezig zijn vermaken zich prima. Iemand maakt buiten een sneeuwpop. Anderen starten een sneeuwballengevecht. Uiteindelijk spelen we samen ‘mens erger je niet,’ en lachen we veel. Het is gezellig, anders, rustig. En ergens voelt het… als een voorteken.
– Maar een paar centimeter sneeuw en heel Nederland ligt plat –
Nederland op pauze
Vanaf dat moment stromen de berichten binnen. Nieuwjaarsborrels? Geannuleerd. Nieuwjaars Meetings? Afgelast. Bussen en treinen? Rijden niet. Zelfs de Efteling sluit het Sprookjesbos.
Ik voel me er dubbel over. Ik snap het. Echt. Ik durf zelf ook weinig. Maar een paar centimeter sneeuw en heel Nederland ligt plat. In Noorwegen lachen ze hierom en gaan ze gewoon door. Tegelijkertijd: we zijn er niet op ingesteld. Ik heb geen winterbanden. Jij waarschijnlijk ook niet. Dus ja… dan stopt alles.
Winterse Pijn
Fysiek gaat het minder goed. Mijn Chronisch Pijn Syndroom reageert direct op de kou.
Mijn rechterhand en pols doen hevig pijn. Zenuwpijn die voelt als messteken. Alsof er een strakke band om mijn pols wordt aangetrokken.
Ook mijn kaak en nek beginnen fel te steken.
– En ik knuffel met de poezen –
Warmte en rust zijn de enige remedies. Een warme kruik waarop ik mijn hand en arm laat rusten en een deken over me heen. Alsof dat nog niet genoeg is, word ik ook verkouden. Mijn keel voelt als schuurpapier. Dus ik geef toe aan mijn lichaam.
Ik rust, ik slaap veel. Ik ruim een beetje op, en luister een luisterboek. En ik knuffel met de poezen. Want ook zij kruipen het liefst zo dicht mogelijk tegen me aan, zodat ze aan de kou kunnen ontsnappen. Ook dat geeft mij veel steun en rust!
Lessen getrokken of weer door?
Misschien is dat wel wat deze witte dagen me brengen. Niet alleen kou en pijn, maar ook een reminder om zachter te zijn. Voor mezelf. Voor mijn lichaam. Voor het tempo dat niet altijd meekomt met de wereld buiten. Terwijl Nederland onder de sneeuw ligt, kruip ik onder de dekens. Met een poes op schoot, warmte binnen handbereik en stilte om me heen voelt dat ineens niet als opgeven, maar als zorgen. En dat is misschien wel genoeg.
-XOXO-
Tess
Wil je meer weten over waarom ik deze blog ben begonnen. Lees dan het artikel: van herstel naar vooruitgang!
World @round Tess 