Ik begin dit artikel met deze quote, van Meister Eckhart, omdat woorden soms in één zin kunnen samenvatten waar ik zelf meerdere jaren over heb gedaan. Januari wordt vaak gezien als de maand van een nieuw begin. We slaan een kalender om, starten een nieuw jaar en nemen ons voor om dingen anders te doen. We willen gezonder leven, meer bewegen, afvallen, of eindelijk die andere baan zoeken. Nieuwe voornemens horen bij dit moment van vooruitkijken.
Voor mij voelt 2026 meer dan ooit als een nieuw begin. Niet als een abrupte ommezwaai, maar als een zachte start van iets nieuws. De afgelopen vier jaar stonden vrijwel volledig in het teken van herstel na een burn-out. Een periode waarin mijn wereld klein was, niet uit keuze, maar uit noodzaak. Rust houden, overprikkeling voorkomen, oude patronen herkennen en stoppen vóórdat mijn lichaam stopte voor mij.
Lange tijd was herstel geen onderdeel van mijn leven, maar mijn leven zelf. Alles wat ik deed, toetste ik aan één vraag: kan dit zonder mezelf voorbij te lopen? En vaak was het antwoord nee. Dat was confronterend. Ik moest afscheid nemen van wie ik dacht te zijn, van het tempo waarin ik leefde, van het idee dat doorzetten altijd de juiste weg was.
Ik weet inmiddels dat volledig herstel na een burn-out misschien niet bestaat. Mijn lichaam zal altijd signalen blijven geven en mijn mentale gezondheid vraagt blijvende aandacht. Toch merk ik dat er iets verschuift. Waar ik me eerst volledig richtte op stabiliseren en overeind blijven, ontstaat nu voorzichtig ruimte voor iets ernaast. Niet in plaats van herstel, maar naast herstel.
In het heden voelt dit als een tussenfase. Ik leef niet meer in crisis, maar ook nog niet in volle opbouw. Het is een periode van aftasten, voelen en bijstellen. Ik merk dat ik weer vragen durf te stellen over werk, over zingeving en over hoe ik mezelf wil inzetten in de wereld. Vragen die lange tijd te groot of te bedreigend voelden, omdat ze automatisch druk en verwachting met zich meebrachten.
Mijn relatie met werk is ingrijpend veranderd. Waar werk vroeger gelijkstond aan presteren en volhouden, zoek ik nu naar iets wat aansluit bij mijn energie en mijn waarden. Duurzaam werken betekent voor mij niet minder ambitie, maar meer eerlijkheid. Wat kan ik dragen? Wat voedt mij? En hoe kan persoonlijke groei samengaan met financiële rust, zonder opnieuw roofbouw te plegen op mezelf?
Als ik terugkijk, zie ik hoe noodzakelijk de breuk was die door mijn burn-out ontstond. Het voelde destijds als falen, als verlies van controle en identiteit. Nu zie ik dat die breuk ruimte heeft gemaakt voor bewustwording. Voor het herkennen van grenzen, het serieus nemen van signalen en het ontwikkelen van veerkracht. Herstel bleek niet alleen een periode van afbouwen, maar ook van stille opbouw.
Nu verschuift de focus. Het gaat niet langer om genezen of oplossen, maar om consolideren. Om het leven opnieuw vormgeven vanuit wat wél werkt. Herstel is niet meer het doel, maar de basis waarop ik sta. Vanuit die basis durf ik weer voorzichtig vooruit te kijken, zonder mezelf te forceren of voorbij te lopen.2026 voelt daarom niet als een belofte van méér doen, maar van anders leven. Met meer afstemming, meer mildheid en meer vertrouwen in mijn eigen tempo. Misschien is dat wel de grootste persoonlijke groei die deze burn-out mij heeft gebracht: dat vooruitgang niet langer ten koste hoeft te gaan van mezelf.
-XOXO-
Voor wie wat meer wil weten over Meister Eckhart:
Meister Eckhart (ca. 1260–1328) was een Duitse theoloog, filosoof en mysticus. Hij was dominicaan en leefde in de middeleeuwen, maar zijn ideeën voelen verrassend modern aan.
Hij stond vooral bekend om zijn mystieke visie op innerlijke groei. Volgens Eckhart ligt waarheid en goddelijke ervaring niet buiten ons, maar in de stilte en diepte van het innerlijk. Hij sprak veel over loslaten, leeg worden van ego en verwachtingen, zodat er ruimte ontstaat voor inzicht, vrijheid, of goddelijke aanwezigheid.
World @round Tess 