Jeetje. Wat een weer was het. Het bleef maar sneeuwen. En niet zo’n gezellig vlokje-hier-vlokje-daar-sneeuwen, maar serieus: echt sneeuwen. Fietsen ging ik niet eens proberen, want er was totaal geen zwart plekje weg meer te zien. Autorijden durfde ik al helemaal niet. Maar die pakjes bij het afhaalpunt moesten toch echt opgehaald worden. De enige oplossing die ik kon bedenken? lopen!
Bergschoenen redden de dag
De laatste jaren heb ik best veel schoenen weggedaan. Vooral doordat mijn voeten erg veranderd zijn. Ik ben afgevallen en hou veel minder vocht vast, wat ook zeker merkbaar is aan mijn voeten en enkels. Ook heb ik een verkalking achterop mijn enkel. Alles bij elkaar zorgde ervoor dat veel schoenen niet meer lekker zaten.
Echter had ik al eerder de conclusie getrokken dat mijn gebruikelijke platte sneakers niet eens waterdicht en warm waren. En laat het met de sneeuw nu nét nat, glad en koud zijn.
Ik dook de kast in op zoek naar andere schoenen die wel bruikbaar zouden zijn. Daar viste ik mijn bergschoenen onderuit de kast. Ze stonden eigenlijk al klaar om verkocht te worden. Bijna weg, maar gelukkig nog niet! De bergschoenen bleken een uitkomst. Ze boden grip, warmte en stabiliteit. Ik was ineens ontzettend blij dat ik ze nog niet had verkocht. En eerlijk, ze zaten beter dan ik me kon herinneren.
Klaar voor vertrek
Ik trok een panty met daarover een dikke broek en een warme trui aan. Ik pakte een rugzak en stopte erin wat mee moest. Ook leek een rugzak me handig voor de te halen pakjes. Jas aan, sjaal om, handschoenen aan en wandelstok in de hand. Ik was klaar om het winterweer te trotseren.
Een winters decor
Trotseren was het zeker! Het waaide, sneeuwde en was ijzig koud. Er trok zelfs een lichte sneeuwjacht voorbij! Het voelde alsof ik per ongeluk in een Scandinavische film was beland, niet alsof ik in Den Bosch liep.
Onderweg zag ik prachtige taferelen. Alles was wit en stil. Er reden maar weinig auto’s en zelfs nog minder fietsen. Mensen liepen niet enkel op de stoep, maar vooral op plekken waar veel nieuwe sneeuw lag. Dit waren de stukken waar je eigenlijk het beste kon lopen. Want de verse sneeuw zorgde voor houvast. Ik genoot onderweg. In een voortuin stond een sneeuwpop met een Oeteldonk-sjaal om.
De Citadel lag er sprookjesachtig bij. Ik liep over een stuk gras waar amper iemand was geweest en zakte tot mijn enkels weg in de sneeuw. Ik maakte er nog een kort filmpje van. Achteraf was het niet perfect zichtbaar, maar het gaf wel een mooie indruk van mijn tocht.
Gesloten loket & warme thee
Na ongeveer twintig minuten kwam ik bij het pakjesloket aan. Voor een gesloten deur! Wat enorm balen zeg!! Door het weer waren ze gesloten, werd me twee dagen later medegedeeld. Dat stond helaas niet op de deur en de website. Ook waren ze telefonisch niet bereikbaar, want dat had ik voor vertrek al geprobeerd. Zonder pakjes draaide ik om en …
…liep door naar De Stijl. Daar warmde ik op met thee en fijne gesprekken. Ik hielp ook nog even met het opruimen van de kerstspullen. Want hoewel het buiten nog wit was, was kerst echt voorbij. Daarna liep ik rustig terug naar huis.
Bank, poezen & pijn
Thuis dook ik met de poezen op de bank. En daar kwam de pijn eigenlijk pas opzetten. Mijn hand deed enorm pijn.
De zenuwen van mijn wijsvinger tot pink en van vingertop tot elleboog staken heftig, maar voelden tegelijk dof aan. Het was een bekend probleem, dat vaker, vooral bij kou, opspeelde. Ik weet het, het hoort bij een leven met het Chronisch Pijn Syndroom. Ondanks mijn warme kleding was mijn arm en hand waarschijnlijk toch te koud geworden.
Inmiddels weet ik dat ik de pijnaanval niet altijd voor kan zijn. Als ik dat probeer, zit ik vooral thuis op de bank. En daar wordt de pijn zelden minder van. Dat lijkt misschien wel even zo, maar het zorgt er ook voor dat ik steeds minder kan.
Plus het zorgt voor isolatie en dat mijn leven enkel nog om de pijn draait. Dus kies ik soms voor er even doorheen gaan en doorbijten. Of toch iets te doen, terwijl er een kans bestaat dat ik er later veel pijn van zal krijgen. Maar daarna geef ik mijn lichaam extra rust. Zorg ik voor warmte, een lekkere maaltijd en een ontspannen avond. Ik zoek steeds opnieuw de balans tussen meedoen en beschermen.
Want leven is voor mij deelnemen, zelfs in de sneeuw!
-XOXO-
Tess
PS. Een kennis maakte nog een geweldig filmpje over Den Bosch in de sneeuw. Wat ik, natuurlijk met zijn toestemming, graag met jullie wil delen.
World @round Tess 