Een van mijn beste vriendinnen werd pas 40. Ik wilde haar een bijzonder cadeau geven. Daarom trommelde ik haar partner en andere vrienden op om mee te schrijven aan een eigen tijdschrift.
Een paar dagen terug ontving ik een app’je: ‘Het heeft even geduurd, ik had namelijk een flinke stapel om weg te lezen, maar dit is toch wel het beste cadeau dat ik ooit heb gekregen.’ Daar ben ik best wel een beetje trots op.
Nu ik weet dat ze ook mijn bijdrage heeft gelezen, wil ik het artikel ook met jullie delen.
Tientallen herinneringen popten op toen ik aan onze vriendschap dacht. Eén gezamenlijk woord bevatten ze allemaal, namelijk: de snelweg. Want wat rijden we daar vaak overheen om elkaar te zien. Zowel tussen Son, Den Bosch en Voorburg als naar andere plekken in Nederland als daarbuiten. Terwijl we de ‘weg voor ons’ zagen, werd onze vriendschap dieper en hechter. Een paar mooie momenten wil ik met je delen.
Honderden kilometers reden we tijdens het weekend dat we elkaar leerden kennen. 2009 was het, ik stopte net met studeren en ging werken in het onderwijs, jij werkte al een tijdje. Het klikte meteen tussen jou, een andere vriendin en mij. We begonnen te kletsen en stopten pas toen we parkeerde bij jouw huis in Eindhoven. Spontaan, met ook andere kennissen erbij, gingen we naar de Summer Solstice in Stonehenge. Jij reed, want jij schrok niet terug van ‘aan de linkerkant’ rijden. Ik was je dankbaar, want mijn rijangst was nog GROOT.
Duizenden kilometers maakten we, toen jij mij van mijn rijangst af wist te helpen. Samen, op zaterdag, in de rode Citroën C3, reden we onze rondjes door Den Bosch. Soms vervloekte ik je, bijvoorbeeld als we de snelweg opreden. Maar jij riep constant: ik laat je niets doen wat je niet kan! Het hielp me enorm. We kletsten, lachten wat af, rustten even uit, mijn rijangst nam af en ik vond het zelfs leuk worden! Jij gaf mij het vertrouwen dat ik het echt wel kon. Dat ik niet bang hoefde te zijn om mijn rijbewijs direct weer te verliezen. En dat ik echt niet je slechtste leerling ooit was. Mijn dank was en is nog steeds GROOT.
Tienduizenden kilometers maakten we in gedachten, en jaartallen, tussendoor. We verhuisden, kregen andere banen en maakten van alles mee. We steunden elkaar waar kon zoals toen mijn moeder overleed. Maar ook toen jij zwanger werd. We bleven afspreken, gingen avonden weg en kletsten gezellig. De avond dat je me vroeg of ik tante van je kind wilde worden, vergeet ik nooit meer! We stonden in de Brabanthallen bij de Foute Party. Je had tranen in je ogen toen je het vroeg. Was je onzeker of ik ja zou zeggen? Ik twijfelde echt geen moment! Uiteindelijk ben je de trendsetter geweest, want andere vriendinnen introduceerden me daarna, bij hun kinderen, ook als Tante Tess. Samen met je kind maken we minder fysieke kilometers, maar de kilometers aan herinneringen en mooie momenten zijn groot. Zoals tijdens Sinterklaas, Kerst als toen in Nooitgedacht. Ik denk dat je kind aanvoelt hoe sterk en dierbaar onze band is. Waardoor je kind net zo gek op mij is, als ik op je kind. Je hebt een prachtkind, doet het als mam zo enorm goed. Ik kon spreekwoordelijk door het dak springen van blijdschap toen ik tante van je kind werd en daarna toen je kind mij zelf Tante noemde. Want voor mij was het niet vanzelfsprekend dat ooit te worden. Maar ook je steun tijdens de jaren met mam en net na overlijden waren hartverwarmend. Mijn dank is nog steeds GROOT
Honderdduizenden kilometers zijn we verder. Zowel op de weg als in het leven. Inmiddels wisselen we het rijden, in mijn blauwe fiat’je, af. Voor dagjes weg, om ergens lekker te gaan eten of om een heerlijke wandeling te maken. De tripjes naar Voorburg horen daar ook bij. Lang, maar we kletsen de tijd wel vol. Samen oefenen hoe je de harde en zachte G uitspreekt. Want wat doe je dan toch met je tong hé? Over wat we nu weer op het werk hebben beleefd. Of over de gebeurtenissen op de weg. Want hoe zat die verkeersregel? Wat deed die gek voor ons ineens?! Maar ook serieuze gesprekken over onder andere wat we in het verleden hebben meegemaakt. Zo leerde ik je steeds beter kennen, zag ik hoeveel overeenkomsten we hebben en kreeg je een speciale plek in mijn hart. Een plek waar alleen dierbare vriendinnen bij komen. Tussendoor gezelligheid met vriendinnen. Ook met veel kletsen, lachen en goede gesprekken. De terugweg is niet heel anders en we sluiten die vaak af in een McDonalds langs de snelweg. I love these moments! Mijn dank daarvoor is elke keer weer GROOT.
Miljoenen kilometers hoop ik nog met je verder te reizen. ‘The road ahead is empty. It’s paved with miles of the unknown.’ zong City to City. Ik vind de tekst zo passend voor onze vriendschap. Samen op de weg gaan we op een nog onbekende dag af. Gaan we verder in het leven. Maken we mooie en soms minder mooie dingen mee. Leren we nog dagelijks bij en groeien we naar een nog prachtige versie van onszelf. Ik hoop nog vele kilometers samen te mogen reizen! Afsluitend, nogmaals, jou leren kennen, de vriendschap die ontstond, wat we allemaal gedaan hebben en dat ik tante van jouw kind mocht worden, mijn dank is GROOT.
-XOXO-
Tess
World @round Tess 